Hüzün

Hüznün peşinden gittim
Uzun kışlar izini sürdüm
Kalbimdeki yaranın acısıyla
Ne soğuğu ne keskin kayaları duydum
Çok zaman birlikte bir uçuruma yuvarlanmayı umdum
Çaresizliğimin ve acılı yılların intikamıyla
Hiç ummadığım bir anda
Onu bir kovukta uyurken buldum
Ve avladım onu
Köye döndüğümde ölüsüyle
İnsanlar hayranlıkla etrafımı sardı
Artık yoktu hüzün, şenlikler düzenlendi
Adıma türküler, destanlar söylendi
Fakat sıkıldım tüm bu sarhoşça
Bu sonsuz kutlamadan
Köşeme çekildiğimde
Onu aradım
Gözlerim dolmak istedi
Ama yerine gelen sevinç pırıltısıyla
Artık bir insan olmadığımı anladım.

 

Tunay

 

 

 

 

 

Ana Sayfaya Gitmek İçin Tıklayın

www.aymavisi.org